بسم الله الرحمن الرحیم
اللهم صل علی محمد و آل محمد الائمه و المهدیین و سلم تسلیما
با ادامه مطالب قبل در مقاله شماره دو از هفته نامه زمان ظهور در خدمتتون هستیم.
بندگی ؛
سردبیر٬ قسمت دوم : ما به حول و قوه‌ي تو، تنها تو يگانه را مي‌پرستيم و براي ما جز اينکه بندگي‌ات را برگزينيم، چيزي باقي نمي‌ماند؛ و اگر اين اختيار و انتخاب به فضل و توفيق تو باشد، آيا براي ما اساساً هيچ چيزي باقي مي‌‌ماند؟!
چنين بنده‌اي نه از اينکه بر او سيطره يابند، هراسي دارد و نه هيچ بيمي به دل راه مي‌دهد. نمرود او را در آتش مي‌اندازد، آن آتش بر او سرد و سلامت مي‌شود. فرعون عليه وي لشکرکشي مي‌کند، درياي قُلزُم آنها را مي‌بلعد. اما اين بنده براي اينکه تا آخرين لحظه‌ي عمرش بنده‌اي خالص براي خداوند باشد، محتاج مَدد و ياري و توفيق الهي مي‌باشد. «إِيَّاكَ نَعْبُدُ و إِيَّاكَ نَسْتَعِينُ» «تنها تو را مي‌پرستيم و تنها از تو ياري مي‌جوييم.» و تو چگونه حاضر نباشي؛ در حالي که از رگ گردن به مردم نزديک‌تري؟! (اشاره‌اي به اين سخن خداوند متعال: «وَ لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنسَانَ وَ نَعْلَمُ مَا تُوَسْوِسُ بِهِ نَفْسُهُ وَ نَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَرِيدِ»۱ «ما آدمي را آفريده‌ايم و از وسوسه‌هاي نفس او آگاه هستيم؛ زيرا از رگ گردن به او نزديک‌تريم.»
در اين آيه، ضمير مخاطب حاضرِ شاهد وجود دارد. آيا عبادت کردن فرد غايب، امکان‌پذير است؟! يا درخواست ياري کردن از شخصي غايب؟! «اعْبُدِ اللَّهَ کَأَنَّکَ تَرَاهُ، فَإِنْ کُنْتَ لَا تَرَاهُ فَإِنَّهُ يَرَاکَ» «خداوند را به گونه‌اي عبادت کن که گويي او را مي‌بيني و اگر تو او را نمي‌بيني، او تو را مي‌بيند.»۲
من چيستم و وجودم چيست؟!
آيا به چيزي جُز تو، پابرجاي هستم؟!
و اين زمين و خورشيد و ماه... و ستاره و درخت... و باران، جملگي تسبيح‌گوي تو‌اند.
و آوازي سر مي‌دهند... که کور است آن چشمي که تو را نبيند!
اما صيغه‌ي جمع در «نَعبُدُ» «عبادت مي‌کنيم.» و «نَستُعين» «ياري مي‌جوييم.» از آن جهت است که ما حزب الله هستيم و جملگي همانند يک جسم واحد مي‌باشيم. کافي است که تنها يک نفر از ما، به نمايندگي از جمع صحبت کند. پس ما يک قلب واحد هستيم؛ به گونه‌اي که هيچ فردي در اين جماعت الهي، خودش را نمي‌بيند، بلکه جماعتي را مي‌بيند که براي اعتلاي کلمه‌ي الله در زمينش تلاش مي‌کند.
ادامه دارد...
____
۱_ق /۱۶
۲_ محاسن: ج 1 ص 3 ؛ کافي: ج 2 ص 68 باب خوف و رجا ح 2 ؛ ثواب الاعمال: ص 147
ْ
اللهم صل علی محمد و آل محمد الائمه و المهدیین و سلم تسلیما
با ادامه مطالب قبل در مقاله شماره دو از هفته نامه زمان ظهور در خدمتتون هستیم.
بندگی ؛
سردبیر٬ قسمت دوم : ما به حول و قوه‌ي تو، تنها تو يگانه را مي‌پرستيم و براي ما جز اينکه بندگي‌ات را برگزينيم، چيزي باقي نمي‌ماند؛ و اگر اين اختيار و انتخاب به فضل و توفيق تو باشد، آيا براي ما اساساً هيچ چيزي باقي مي‌‌ماند؟!
چنين بنده‌اي نه از اينکه بر او سيطره يابند، هراسي دارد و نه هيچ بيمي به دل راه مي‌دهد. نمرود او را در آتش مي‌اندازد، آن آتش بر او سرد و سلامت مي‌شود. فرعون عليه وي لشکرکشي مي‌کند، درياي قُلزُم آنها را مي‌بلعد. اما اين بنده براي اينکه تا آخرين لحظه‌ي عمرش بنده‌اي خالص براي خداوند باشد، محتاج مَدد و ياري و توفيق الهي مي‌باشد. «إِيَّاكَ نَعْبُدُ و إِيَّاكَ نَسْتَعِينُ» «تنها تو را مي‌پرستيم و تنها از تو ياري مي‌جوييم.» و تو چگونه حاضر نباشي؛ در حالي که از رگ گردن به مردم نزديک‌تري؟! (اشاره‌اي به اين سخن خداوند متعال: «وَ لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنسَانَ وَ نَعْلَمُ مَا تُوَسْوِسُ بِهِ نَفْسُهُ وَ نَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَرِيدِ»۱ «ما آدمي را آفريده‌ايم و از وسوسه‌هاي نفس او آگاه هستيم؛ زيرا از رگ گردن به او نزديک‌تريم.»
در اين آيه، ضمير مخاطب حاضرِ شاهد وجود دارد. آيا عبادت کردن فرد غايب، امکان‌پذير است؟! يا درخواست ياري کردن از شخصي غايب؟! «اعْبُدِ اللَّهَ کَأَنَّکَ تَرَاهُ، فَإِنْ کُنْتَ لَا تَرَاهُ فَإِنَّهُ يَرَاکَ» «خداوند را به گونه‌اي عبادت کن که گويي او را مي‌بيني و اگر تو او را نمي‌بيني، او تو را مي‌بيند.»۲
من چيستم و وجودم چيست؟!
آيا به چيزي جُز تو، پابرجاي هستم؟!
و اين زمين و خورشيد و ماه... و ستاره و درخت... و باران، جملگي تسبيح‌گوي تو‌اند.
و آوازي سر مي‌دهند... که کور است آن چشمي که تو را نبيند!
اما صيغه‌ي جمع در «نَعبُدُ» «عبادت مي‌کنيم.» و «نَستُعين» «ياري مي‌جوييم.» از آن جهت است که ما حزب الله هستيم و جملگي همانند يک جسم واحد مي‌باشيم. کافي است که تنها يک نفر از ما، به نمايندگي از جمع صحبت کند. پس ما يک قلب واحد هستيم؛ به گونه‌اي که هيچ فردي در اين جماعت الهي، خودش را نمي‌بيند، بلکه جماعتي را مي‌بيند که براي اعتلاي کلمه‌ي الله در زمينش تلاش مي‌کند.
ادامه دارد...
____
۱_ق /۱۶
۲_ محاسن: ج 1 ص 3 ؛ کافي: ج 2 ص 68 باب خوف و رجا ح 2 ؛ ثواب الاعمال: ص 147
ْ
اللهم مکن لقائم آل محمد✡️
پاسخ دادنحذفاللهم صل علی محمد و آل محمد الائمه و المهدیین و سلم تسلیما کثیرا✡️